Wij fotografen zijn eigelijk de hele dag gunstige fotonen aan het vangen. (Een foton is een kwantum deeltje met energie maar zonder massa, maar die foton bevat wel ons hele visuele kleuren spectrum in dat minuscule kwantum deeltje).
De energie van het deeltje hangt af van de reflectie op objecten en de energie van de waarnemer.
Peinture de Lumière is een beetje fancy naam natuurlijk, maar het is wél exact wat ik doe. Met licht als kleur en de sensor als canvas een gaaf fotografisch schilderij creëren.
Een uniek moment, niet gescript, niet in scene gezet, gewoon echt.
Geboren in mijn vaders “doka”, bij de geur van ijsazijn en een zwak groen schijnsel.
Van donkere kamer naar een zwart geschilderde warme studio in de jaren 90 als analoog reclame fotograaf in Amsterdam, grote softboxen, flitsende spotjes, Art directors, modellen, geen photoshop of hulp programma’s maar de foto (dia) moest eigenlijk gisteren al klaar, verder geen stress hoor.
“Stress in the making of artifice and not art”.
Door al die regels en wetten van hoe het MOET was dat nou juist voor mij een reden om eens te gaan experimenteren en eens flink buiten de lijntjes te gaan kleuren. Want als er geen regels of scripts zijn, wat zou ik dan zelf mooi en uitdagend vinden om te doen met mijn vakkennis.
Iets echts, niet gescript, bedacht of gemanipuleerd.
Iets unieks, menselijk, zonder Ai of extreme photoshop tovelarij.
Want er is al genoeg fake.
A real moment in time.
painted with light.
Peinture de Lumière.
